Dead To Rights Retribution

Over de top op een goede manier.


Dead To Rights gaat al weer een tijdje mee. De vorige games die op de oude Xbox verschenen wisten mij nooit echt te boeien. Op één of andere manier verscheen de game tegelijk met een ander (beter) spel. Ik werd dan ook niet echt enthousiast toen ik het nieuws hoorde dat Namco Bandai een nieuw deel zou uitbrengen. Toen ik de schijf in mijn Xbox 360 stopte had ik mijn achterhoofd: even spelen en dan snel weer verder. Boy was I wrong. Niet subtiel, niet stijlvol, geen bijzondere graphics, maar een feest om te spelen.



The Good
DTR Retribution is een 18+ game. Het waarom is binnen een paar minuten duidelijk. het bloed spat tegen het scherm op. De speciale kill-moves zijn tegelijkertijd gruwelijk en hilarisch. Vooral als ze door de hond Shadow worden gemaakt. De harige viervoeter bijt naar de keel of het kruis van de tegenstander en scheurt daarna de daar zittende lichaamsdelen eruit. Het spel is donker en bedoeld voor de hardcore speler. Ondanks lange levels (10 in totaal) en een bijna niet ophoudende stroom aan kogels en gevechten wordt de nieuwe Dead To Rights nooit saai. Het verhaal lijkt op de achterkant van een bierviltje te zijn geschreven, maar zuigt de speler wel in het spel. Bij tijd en wijle heeft het zelfs een emotionele kern. het samenspel tussen hoofdpersoon Jack en zijn trouwe viervoeter is vloeiend en goed uitgebalanceerd. Tot zover de gameplay. DTRR heeft nog iets speciaals voor de Xbox 360-bezitters. Zij spelen kleren en een pakje vrij voor hun Avatar. Een feature die door veel meer ontwikkelaar opgepikt zou moeten worden. Nu de ontwikkelaar al heeft aangekondigd om het spel te blijven ondersteunen met downloadable content, is de propositie van Retribution alleen maar aantrekkelijker geworden.


The Bad
Grafisch gooit Dead To Rights Retribution geen hoge ogen. Alles ziet er verzorgd uit, maar weet nergens echt te verrassen. Daarnaast is het leveldesign een beetje vreemd. Gebouwen lijken kastelen in omvang en helikopters hebben de grote van vliegdekschepen. Daarnaast bevat het spel veel kleine bugs. Hopelijk kiest Namco Bandai ervoor om deze snel na de release op te poetsen door middel van een digitale update. Dat het spel uber hardcore is vind de doelgroep natuurlijk fantastisch, maar ben je een casual gebruiker van games dan kan Retribution nogal bedreigend aanvoelen. Aan de ene kant een bezwaar, maar aan de andere kant is het bijzonder dat Namco Bandai er voor koos om een echte hardcore game te maken. Iets dat veel andere ontwikkelaars al lang niet meer doen. Het is namelijk makkelijk om de moeilijksgraad en uitstraling aan te passen om een bredere doelgroep aan te kunnen spelen. Call Of Duty Modern Warfare 2 was daar een goed voorbeeld van.


The Ugly
Dead To Rights Retribution heeft meer dan eens last van een slome camera. De speler moet deze zelf draaien en dat zorgt voor problemen in gevechten tegen meerdere mensen. Daarnaast zijn de automatische savepunten buitengewoon slecht. Vooral in de laatste levels kan dat voor frustratie zorgen. Ga je na twee grote gevechten dood dan moet je deze weer opnieuw spelen om door te kunnen gaan.


Oordeel
Ondanks de bugs en de camera is Dead To Rights Retribution meer dan de moeite om eens te proberen. Het spel is over de top, bloederig maar vooral erg verslavend. In een tijd waar grote namen in games hun beloftes meer dan eens niet waar maken, doet Retribution precies wat de verpakking zegt. recht toe, recht aan actie die je doet gieren van de lach, ook al weet je dat dit heel fout is.

Cijfer:
8 uit 10

Splinter Cell Conviction

Sam Doet Nog Steeds (Veel Te) Moeilijk


Splinter Cell. Bij deze twee woorden gaan de Xbox-fans van het eerste uur, spontaan likkebaarden. Het antwoord van Ubisoft op de successerie Metal Gear Solid heeft de laatste jaren een grote schare fans opgebouwd. Dat is niet zo gek, want Splinter Cell heeft alles in zich om een grote groep mensen aan te spreken. Door de jaren heen kreeg de serie wel het predicaat: te hardcore. Volgens Ubisoft is Conviction het meest toegangkelijke Splinter Cell-deel ooit. De game is opgebouwd uit twee verhaallijnen (co-op en singleplayer) en een handvol multiplayermodi.


The Good
Splinter Cell Conviction ziet er op het grafische gebied fantastisch uit. Het verhaal is meeslepend (vooral als je de vorige delen ook speelde) en de gameplay is een (meestal) goede balans van stealth en gun 'n run. De ontwikkelaar heeft er alles aangedaan om Conviction zo laagdrempelig mogelijk te maken. Vergis je echter niet, de game is nog steeds niet makkelijk. De speler wordt vanaf het eerste moment Conviction ingezogen. Een van de belangrijkste reden hiervan is de atmosfeer. In welk level je ook bent er is genoeg te zien en te beluisteren. Toevallige voorbijgangers spreken echt met elkaar over alledaagse dingen en de soundtrack is subtiel. Het mark and execute systeem werk uitstekend. Door middel van speciale kills (iemand over het balkon trekken of van achter besluipen en moorden) verzamel je tokens. Hiermee kan je vijanden markeren. Door de Y-knop daarna in te drukken vermoord je vloeiend de tegenstanders. Veel aandacht is besteed aan de mogelijkheden. De speler verdiend punten door opdrachten te vervullen. Deze zijn te besteden aan het upgraden van wapens en het kopen van speciale kostuums. Voor de oplettende speler is er ook nog een hoop te genieten. Op het eerste Washington-level is in de achtergrond een hommage aan Raving Rabbids te zien.


The Bad
Splinter Cell Conviction is zonder meer de meest toegankelijke game uit de serie. De beginnende speler haakt echter snel af als hij erachter komt dat het nog steeds rete moeilijk is. Dat er gebruikt is gemaakt van wel heel vreemde laadpunten helpt hier niet bij. Meer dan eens moet je na gestorven te zijn, een heel stuk overnieuw spelen. Geen probleem voor de doorgewinterde gamers, maar een grote frustratie voor beginners. Daarnaast speelt vooral de willekeur de latere levels parten. Sommige lichten kunnen niet uitgeschoten worden en een aantal tegenstanders absorbeert probleemloos een hele clip van je pistool, zonder dood te gaan. Ook de speelduur is aan de korte kant. Je speelt de game binnen een uurtje of zes uit. Natuurlijk zijn daar moeilijkere speelgraden, maar of je het verhaal nog een keer wilt ondergaan blijft natuurlijk de vraag.


The Ugly
Op de game zelf is eigenlijk niets ugly. De enige kritiek is op de zogenaamde Collectors Edition. Overtrof Ubisoft zich met de speciale editie van Assassin's Creed II, die van Splinter Cell Conviction is mager. Je krijgt een (slecht lijkende) action figure, een soundtrack, een metalen verpakking en wat dlc. De crux zit in het feit dat deze gedeeltelijk ook vrij te spelen is met Uplay. Diegene die het spel bij Free Record Shop kopen krijgen een making of dvd en een comic. Twee dingen die uitstekend in deze Collectors Edition zouden passen.


Oordeel
Splinter Cell Conviction is een bijzondere game geworden. Het hoofdverhaal is niet aan de lange kant, maar de andere modes kunnen voor genoeg spelplezier zorgen. De moeilijkheidsgraad is bij vlagen onvergeeflijk. Vooral als het om stealth gaat. Ondanks dat is Conviction een bijzonder intense ervaring vol prachtige graphics, adrenaline op pompende gameplay en een uitstekend verhaal.

Cijfer
8,5 uit 10

Heavy Rain

De Toekomst Van Gaming?


We horen al jaren dat de game- en filmindustrie steeds dichter naar elkaar groeien. Tot Heavy Rain was deze uitspraak niet meer dan marketing prietpraat. De exclusieve PlayStation3-game is de eerste interactieve filmgame die niet gebaseerd is op een film. Bent u er nog? Het verhaal gaat over de jacht op de zogenaamde Origami-killer. Niet alleen de politie is opzoek naar deze kindermoordenaar, maar ook een vader wiens zoon ontvoert is door deze psychopaat.



The Good
De twee belangrijkste unieke verkooppunten van Heavy Rain: de vertelstijl en de gelaatsuitdrukkingen van de karakters. Meer dan eens zijn echte emoties af te lezen vanaf het gezicht van het digitale karakter. Dat zagen we niet eerder. De vertelstijl van Heavy Rain is niets minder dan bijzonder te noemen. De speler komt terecht in een realistische wereld van bedrog, moord en leugens. Door bijna constant te schakelen tussen verhaallijnen, doet Heavy Rain aan als een volwassen Hollywood-thriller. Sony is niet over één nacht ijs gegaan met deze game. Kosten noch moeite zijn gespaard. Voor het Nederlandse taalspoor werden ondermeer Carice van Houten en Frank Lammers ingeschakeld. Dit resulteert in een vertolking die niet onderdoet voor het Engelstalige spoor. Heavy Rain is te ervaren in verschillende consumptiemogelijkheden. Speel je het spel van a naar b dan ben je na een uurtje of zeven bij de aftiteling. Ga je dieper een uur of tien. Het spreekt vanzelf dat als je alle 22 eindes ervaren wilt je heel veel tijd kwijt bent. Met zoveel speelplezier is €60,- geen geld. Heavy Rain is een zeer geslaagde poging van het anders dan normaal spelletjes maken.


The Bad
De eerste keer dat je Heavy Rain opstart is het wel even schrikken. De gameplay gaat tergend langzaam. We begrijpen dat dit nodig is om de bediening goed onder de knie te krijgen, maar een beetje snelheid had geen kwaad gekund. De bediening bestaat voor het grootste gedeelte uit het tijdig indrukken van de knopjes die aangegeven worden op het scherm. Voor diegenen die bekend zijn met de PlayStation-controler is dat vaak geen probleem. Maar deze manier van spelen zorgt voor een hoge drempel als je geen PS3-speler bent, maar wel geïnteresseerd in Heavy Rain bent geworden.


The Ugly
Hoe realistisch de game ook is, al heel snel blijkt het dat het hier toch om een spelletje gaat. De bewegingen van de karakters zijn op zijn minst houterig te noemen. Dit doet wel wat af aan de ervaring van Heavy Rain. Daarnaast vergaloppeert het spel zich wel eens op het gebied van scenario. Ik heb het hier over de zogenaamde plotgaten. Zo duikt er in het begin een baby op en daar hoor je de rest van de game niets meer van.


Oordeel
Heavy Rain is bijzonder goed geslaagd. Het verhaal en de gameplay sluiten naadloos op elkaar aan. En ondanks de soms wat houterige bewegingen is Heavy Rain een bijzondere ervaring. Of dit een blik is van wat wij in de toekomst kunnen verwachten, weet ik niet. Heavy Rain creëert in ieder geval veel nieuwe toekomstmogelijkheden die wellicht door andere ontwikkelaars toegepast gaan worden.

Cijfer
9 uit 10

Metro 2033

Game Met Een Identiteitscrisis



Metro 2033 is een futuristische fictieve shooter dat leentjebuur speelt bij het werk van de Russische schrijver Dmitry Glukhovsky. Moskou is met de grond gelijk gemaakt door een nucleaire aanval. 50.000 man hebben een nieuw leven opgebouwd in het uitgebreide metrostelsel van de Russische hoofdstad. Er dreigt een nieuw gevaar en de jonge Artyom is de enige die deze bedreiging kan stoppen.



The Good
Metro 2033 valt weliswaar binnen het genre first person shooter, maar toch ook eigenlijk weer niet. Het verhaal over de gevolgen van een nucleaire ramp is tot de puntjes uitgewerkt en de sfeer doet niet onder voor de beste survival horror-game. Dan heb ik het over de spanningsopbouw en de liters bloed dat vloeit. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat de ontwikkelaar veel aandacht heeft besteed aan het geluid. op het eerste gezicht komt dat naar voren door de vijanden die worden aangekondigd door gekraak of gerommel. Maar ook het gepiep van de vele ratten die in de metrobuizen rond trippelen of het waaien van de wind draagt mee aan het mentale gevoel van de speler. De soundtrack is daarentegen subtiel en ondergeschikt aan de omgevingsgeluiden. Dit alles zorgt voor een beklemde sfeer. De graphics zien er over het algemeen indrukwekkend uit en dan vooral op het gebied van omgevingen en het gebruik van licht en donker. De speler wordt vanaf het eerste moment in de game gezogen. Hoewel de gameplay niet makkelijk is (zeg gerust moeilijk), worden doorzetters beloond.


The Bad

Hoewel de setting van Metro 2033 zich goed leent voor iets episch, komt dat aspect van de game nooit goed uit de verf. Alle actie is daarvoor te fragmentarisch. Ook doet het spel soms aan als 'een rommeltje'. Er zijn scenes waar meerdere mensen door elkaar praten en dat ontaard in een irritantie kakofonie van geluiden.
Dit heeft het meeste weg van een nachtmerrie en werkt zeer storend.
Metro 2033 is een echte hardcoregame. Mainstreamspelers zullen hier geen plezier aan beleven. Dat komt door de moeilijkheidsgraad. Zelfs op easy is het spel bij vlagen onvergefelijk moeilijk. De grote van de game kan tevens intimiderend werken voor de beginner. Op het metrokaartje zie je een wirwar van stations en de game laat je denken dat je daar allemaal langs moet. Dit is overigens beslist niet nodig. De lineaire gameplay neemt de speler bij de digitale hand en voert hem naar de plek van bestemming.


The Ugly

Metro 2033 kan het beste omschreven worden als een spel dat last heeft van een identiteitscrisis. De ene keer is het een gemiddelde shooter, om daarna te veranderen in een goede survival horror. de ontwikkelaar gaat te ver als ze een flinke schep metafysica over Metro 2033 gooien. Als verhaalelement is dit niet slecht, maar in de gameplay voelt het vreemd en te bedacht uit. Het grootste makke van Metro 2033 is echter de willekeur van het spelplezier. Zo gebeurt het meer dan eens dat je dood gaat zonder te weten hoe en waarom. Vooral op de latere levels is dat een probleem.



Oordeel
Metro 2033 is een leuke, maar geen bijzondere game geworden. First person shooter-liefhebbers komen aan hun trekken, maar zullen fronsen bij de gameplay uitstapjes.
De graphics variëren van goed tot fantastisch, al had er best wel iets meer aandacht besteed kunnen worden aan de gelaatsuitdrukkingen van de karakters. Het grootste pluspunt is het uitgebreide verhaal, dat in kleine stukjes op de speler af wordt gevuurd. In een genre dat gedomineerd wordt door de Battlefield en Modern Warfares van deze wereld is Metro 2033 zeker iets nieuws. Alleen heb je continu het idee dat dit veel beter had kunnen zijn. Een één zin. Metro 2033 is niet schokkend of baanbrekend, maar smakelijk tussendoortje waar je als het einde is bereikt eigenlijk wel naar meer smaakt.


Cijfer
7 uit 10