Splinter Cell. Bij deze twee woorden gaan de Xbox-fans van het eerste uur, spontaan likkebaarden. Het antwoord van Ubisoft op de successerie Metal Gear Solid heeft de laatste jaren een grote schare fans opgebouwd. Dat is niet zo gek, want Splinter Cell heeft alles in zich om een grote groep mensen aan te spreken. Door de jaren heen kreeg de serie wel het predicaat: te hardcore. Volgens Ubisoft is Conviction het meest toegangkelijke Splinter Cell-deel ooit. De game is opgebouwd uit twee verhaallijnen (co-op en singleplayer) en een handvol multiplayermodi.
The Good
Splinter Cell Conviction ziet er op het grafische gebied fantastisch uit. Het verhaal is meeslepend (vooral als je de vorige delen ook speelde) en de gameplay is een (meestal) goede balans van stealth en gun 'n run. De ontwikkelaar heeft er alles aangedaan om Conviction zo laagdrempelig mogelijk te maken. Vergis je echter niet, de game is nog steeds niet makkelijk. De speler wordt vanaf het eerste moment Conviction ingezogen. Een van de belangrijkste reden hiervan is de atmosfeer. In welk level je ook bent er is genoeg te zien en te beluisteren. Toevallige voorbijgangers spreken echt met elkaar over alledaagse dingen en de soundtrack is subtiel. Het mark and execute systeem werk uitstekend. Door middel van speciale kills (iemand over het balkon trekken of van achter besluipen en moorden) verzamel je tokens. Hiermee kan je vijanden markeren. Door de Y-knop daarna in te drukken vermoord je vloeiend de tegenstanders. Veel aandacht is besteed aan de mogelijkheden. De speler verdiend punten door opdrachten te vervullen. Deze zijn te besteden aan het upgraden van wapens en het kopen van speciale kostuums. Voor de oplettende speler is er ook nog een hoop te genieten. Op het eerste Washington-level is in de achtergrond een hommage aan Raving Rabbids te zien.
The Bad
Splinter Cell Conviction is zonder meer de meest toegankelijke game uit de serie. De beginnende speler haakt echter snel af als hij erachter komt dat het nog steeds rete moeilijk is. Dat er gebruikt is gemaakt van wel heel vreemde laadpunten helpt hier niet bij. Meer dan eens moet je na gestorven te zijn, een heel stuk overnieuw spelen. Geen probleem voor de doorgewinterde gamers, maar een grote frustratie voor beginners. Daarnaast speelt vooral de willekeur de latere levels parten. Sommige lichten kunnen niet uitgeschoten worden en een aantal tegenstanders absorbeert probleemloos een hele clip van je pistool, zonder dood te gaan. Ook de speelduur is aan de korte kant. Je speelt de game binnen een uurtje of zes uit. Natuurlijk zijn daar moeilijkere speelgraden, maar of je het verhaal nog een keer wilt ondergaan blijft natuurlijk de vraag.
The Ugly
Op de game zelf is eigenlijk niets ugly. De enige kritiek is op de zogenaamde Collectors Edition. Overtrof Ubisoft zich met de speciale editie van Assassin's Creed II, die van Splinter Cell Conviction is mager. Je krijgt een (slecht lijkende) action figure, een soundtrack, een metalen verpakking en wat dlc. De crux zit in het feit dat deze gedeeltelijk ook vrij te spelen is met Uplay. Diegene die het spel bij Free Record Shop kopen krijgen een making of dvd en een comic. Twee dingen die uitstekend in deze Collectors Edition zouden passen.
Oordeel
Splinter Cell Conviction is een bijzondere game geworden. Het hoofdverhaal is niet aan de lange kant, maar de andere modes kunnen voor genoeg spelplezier zorgen. De moeilijkheidsgraad is bij vlagen onvergeeflijk. Vooral als het om stealth gaat. Ondanks dat is Conviction een bijzonder intense ervaring vol prachtige graphics, adrenaline op pompende gameplay en een uitstekend verhaal.
Cijfer
8,5 uit 10
Geen opmerkingen:
Een reactie posten