Metro 2033 is een futuristische fictieve shooter dat leentjebuur speelt bij het werk van de Russische schrijver Dmitry Glukhovsky. Moskou is met de grond gelijk gemaakt door een nucleaire aanval. 50.000 man hebben een nieuw leven opgebouwd in het uitgebreide metrostelsel van de Russische hoofdstad. Er dreigt een nieuw gevaar en de jonge Artyom is de enige die deze bedreiging kan stoppen.
The Good
Metro 2033 valt weliswaar binnen het genre first person shooter, maar toch ook eigenlijk weer niet. Het verhaal over de gevolgen van een nucleaire ramp is tot de puntjes uitgewerkt en de sfeer doet niet onder voor de beste survival horror-game. Dan heb ik het over de spanningsopbouw en de liters bloed dat vloeit. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat de ontwikkelaar veel aandacht heeft besteed aan het geluid. op het eerste gezicht komt dat naar voren door de vijanden die worden aangekondigd door gekraak of gerommel. Maar ook het gepiep van de vele ratten die in de metrobuizen rond trippelen of het waaien van de wind draagt mee aan het mentale gevoel van de speler. De soundtrack is daarentegen subtiel en ondergeschikt aan de omgevingsgeluiden. Dit alles zorgt voor een beklemde sfeer. De graphics zien er over het algemeen indrukwekkend uit en dan vooral op het gebied van omgevingen en het gebruik van licht en donker. De speler wordt vanaf het eerste moment in de game gezogen. Hoewel de gameplay niet makkelijk is (zeg gerust moeilijk), worden doorzetters beloond.
The Bad
Hoewel de setting van Metro 2033 zich goed leent voor iets episch, komt dat aspect van de game nooit goed uit de verf. Alle actie is daarvoor te fragmentarisch. Ook doet het spel soms aan als 'een rommeltje'. Er zijn scenes waar meerdere mensen door elkaar praten en dat ontaard in een irritantie kakofonie van geluiden.
Dit heeft het meeste weg van een nachtmerrie en werkt zeer storend.
Metro 2033 is een echte hardcoregame. Mainstreamspelers zullen hier geen plezier aan beleven. Dat komt door de moeilijkheidsgraad. Zelfs op easy is het spel bij vlagen onvergefelijk moeilijk. De grote van de game kan tevens intimiderend werken voor de beginner. Op het metrokaartje zie je een wirwar van stations en de game laat je denken dat je daar allemaal langs moet. Dit is overigens beslist niet nodig. De lineaire gameplay neemt de speler bij de digitale hand en voert hem naar de plek van bestemming.
The Ugly
Metro 2033 kan het beste omschreven worden als een spel dat last heeft van een identiteitscrisis. De ene keer is het een gemiddelde shooter, om daarna te veranderen in een goede survival horror. de ontwikkelaar gaat te ver als ze een flinke schep metafysica over Metro 2033 gooien. Als verhaalelement is dit niet slecht, maar in de gameplay voelt het vreemd en te bedacht uit. Het grootste makke van Metro 2033 is echter de willekeur van het spelplezier. Zo gebeurt het meer dan eens dat je dood gaat zonder te weten hoe en waarom. Vooral op de latere levels is dat een probleem.
Oordeel
Metro 2033 is een leuke, maar geen bijzondere game geworden. First person shooter-liefhebbers komen aan hun trekken, maar zullen fronsen bij de gameplay uitstapjes.
De graphics variëren van goed tot fantastisch, al had er best wel iets meer aandacht besteed kunnen worden aan de gelaatsuitdrukkingen van de karakters. Het grootste pluspunt is het uitgebreide verhaal, dat in kleine stukjes op de speler af wordt gevuurd. In een genre dat gedomineerd wordt door de Battlefield en Modern Warfares van deze wereld is Metro 2033 zeker iets nieuws. Alleen heb je continu het idee dat dit veel beter had kunnen zijn. Een één zin. Metro 2033 is niet schokkend of baanbrekend, maar smakelijk tussendoortje waar je als het einde is bereikt eigenlijk wel naar meer smaakt.
Cijfer
7 uit 10
Geen opmerkingen:
Een reactie posten